اینجا بهشت است.  البته اشتباه نگیر . اون بهشت نه.

من حوا رو دوست دارم. چون ثابت کرد که آدم میتونه انتخاب کنه. میتونه تجربه کنه. میتونه اختیار داشته باشه.

فکر کن الان تو بهشت بودی. دورو برت حور و پری ( آقایون ) و خانم ها هم در ناز و نعمت. حوا جون و آدم وهمه

ی بنی بشر هم دورو برت ( چه جمعیتی ). البته بهشت خیلی بزرگه. پا رو پا انداختی . کیف میکنی. همه ی

چیزای خوب هم دورو برته. فقط یه چیز بد هست. یه حسرت تو دل همه ی اونایی که تو بهشتن. از آدم گرفته تا

من یا تو . درخت ممنوعه.

خودتون بگید کودومتون نمیخواد بدونه اون درخت چیه و تجربه ش کنه؟

همینه. بدون اینکه بدونی گناه و بدی چیه و فقط خوبی رو میبینی ، چطور حق انتخاب داری؟

فقط یه بدی تو تمام بهشت هست اونم تجربه ی یه مزه ست. یه میوه از یه درخت یا از یه بوته یا هرچی.

تو فقط باید خوب باشی تا تو بهشت بمونی. پس اختیار کجاست؟

فقط میتونی نوع حور و پری یا غذات رو عوض کنی. ببخشید پس فرق آدم و حیوون کجا میره؟

من حوا رو دوست دارم. چون الان میتونم خوب یا بد رو انتخاب کنم. حتی اگه همه ش بد باشه انتخاب با منه.

هم اینجا عذاب میکشم هم اونجا. البته واسه چند سال بیشتر نیست. بعدش خلاص.

اگه خدا دلش خواست بعد میفرستتم ته بهشت.

با این تفاوت که دیگه یه حسرت تو دل همه ی آدم ها از آدم تا من یا تو وجود نداره.